Speerstraat

24 augustus 2007

Er zat een tweeling achter in de auto. Een lelijke, babbelende tweeling. Ik voelde me aardig buitengesloten en draaide mijn spiegeltje zo, dat ik ze eens goed kon bekijken. In alles waren ze bijna exact hetzelfde.
   Dezelfde dikke brilleglazen, maar met een andere kleur montuur. Hetzelfde dunne haar, maar een andere haarspeld. Dezelfde kleur vest, maar met een ander motief. Hetzelfde lange gezicht, dezelfde haakneus, dezelfde steenpuist, maar op een andere plek. Toen ze uitgestapt waren en ze vast dachten dat ik ze niet meer kon horen:
   ‘Hij keek naar mij!’
   ‘Echt niet, hij keek naar mij!’
   ‘Waarom zou die naar jou kijken, je bent zo lelijk als de nacht!’
   Brullend gelach.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: